Z kart historii      Osada słowiańska istniała na terenie dzisiejszego Kietrza już w XI wieku i była podporządkowana królowi czeskiemu, który w roku 1255 przekazał ją we władanie Biskupa Ołomunieckiego, jako wieś na prawie niemieckim. Jednak pierwsza, pisana wzmianka o Kietrzu nazywanym wtedy Ketre (Katscher) pochodzi z roku 1321 roku, kiedy to Biskup Ołomuniecki Konrad I nadał Kietrzowi prawa miejskie, a ściślej mówiąc wspomniał o Kietrzu, jako mieście, przy okazji spisywania dokumentu "Aktu zmiany pól". Rok 1321 przyjmuje się, jako datę nadania praw miejskich. Miasteczko nie miało wprawdzie murów obronnych, ale - według wzmianki z 1451 roku - obwarowane było wałami i fosami. Z tego też okresu zachował się średniowieczny układ urbanistyczny Kietrza. Kietrz pozostawał w rękach Biskupów Ołomunieckich aż do XVII, kiedy to został przekazany rodzinie Gaszynów.      Miejscowość od dawna znana była, jako miasto tkaczy. W 1539 istniało w Kietrzu bractwo czeladników tkackich, a w 1569 powstał "porządek cechowy" dla tkaczy. W roku 1784 mieszkało w mieście 46 płócienników i 3 sukienników, a w 1840 roku tkano już w 350 warsztatach len i bawełnę, zaś wełnę w 36. Rok 1870 zaznaczył się intensywnym rozwojem tkactwa fabrycznego, które przyczyniło się do upadku rzemiosła. W roku 1896 miasto połączono koleją z Raciborzem i Głubczycami. W 1935 roku było w Kietrzu 5 fabryk pluszu i dywanów. W wyniku upadku rzemiosła wielu mieszkańców zaczęło zajmować się rolnictwem. Powierzchnia pół, które uprawiali w XIX wieku wynosiła 815 ha. Jak donoszą źródła w roku 1840 w Kietrzu było 200 domów mieszkalnych oraz 244 stodoły i obory.      Miasto wielokrotnie było niszczone przez pożary. Największe z nich zanotowano w latach: 1560, 1641, 1694, 1759, 1829 i 1840. Zawsze jednak było odbudowywane dzięki pracowitości i przywiązaniu do tej ziemi jej mieszkańców.      Do XVI wieku w mieście przeważała ludność polska, która w wiekach następnych zaczęła ustępować pod względem liczebności Morawianom i ludności pochodzenia niemieckiego. W 1855 roku Kietrz liczył 2626 mieszkańców, a w końcu XIX wieku ich liczba przekroczyła 4000. Po włączeniu, w okresie międzywojennym, do Kietrza okolicznych wsi liczba mieszkańców wzrosła do 7880 w roku 1925 i 9032 w roku 1935. Do naszych czasów w Kietrzu zachowało się kilka zabytkowych budowli, m.in.: barokowy kościół parafialny św. Tomasza z XVI i XVIII w., z trójnawową bazyliką sklepioną kolebkowo i dobudowanymi, do jego bocznych naw, barokowymi kaplicami z kopułkami i latarniami, ośmioboczną wieżą wyrastającą z kwadratowego planu zwieńczoną barokowym hełmem z latarnią; doskonale zachowana, późnobarokowa kaplica cmentarna św. Krzyża z poł. XVIII w., znajdująca się w centralnej części miasta; kościół klasztorny p.w. Trzech Króli, znajdujący się przy ul. Raciborskiej; trzy barokowe, kamienne figury religijne z pierwszej poł. XVIII w., ze sceną nawiedzenia w górnej części figury, usytuowane na środku rynku; znajdująca się w parku obok rynku, a przeniesiona z ul. Głubczyckiej, zabytkowa figura św. Floriana, z poł. XVIII w.; ruina pałacu (XVI - XIX w.), siedziby rodu Gaszynów znajdująca się w sąsiedztwie kościoła parafialnego;      Ślady dawnej historii w postaci zachowanych obiektów, zwłaszcza architektonicznych znaleźć można również w innych miejscowościach należących dzisiaj do gminy Kietrz. Na terenie wsi Pilszcz znajduje się gotycko-renesansowy kościół parafialny z końca XVI wieku, przebudowany i powiększony w drugiej połowie wieku XVIII. Jego zabudowania tworzą zamknięte dziedzińce, oddzielone od ulicy murami i bramami z końca XVIII i początku XIX wieku. W Dzierżysławiu - na Czarnej Górze, przy drodze Kietrz - Rozumice - znajduje się natomiast stanowisko archeologiczne ze zlokalizowanym tam obozowiskiem otwartym z epoki górnego paleolitu, świadczącym o osadnictwie łowców paleolitycznych z przed ok. 35 tys. lat. Również w Nowej Cerekwi, która prawa miejskie uzyskała w XIII wieku (utraciła je dopiero przed II wojną światową), zachował się miejski charakter zabudowy z obszernym, czworobocznym rynkiem i sporo zabytków szczególnie z XVIII i XIX wieku, m.in.: barokowo-klasycystyczny kościół parafialny p.w. św. Piotra i Pawła z II połowy XVIII w., wzniesiony w miejscu poprzedniego, z końca XVII w.; ruina kościoła cmentarnego p.w. św. Wacława z II poł. XVII w., który został częściowo przebudowany w wieku XIX.; ruina zamku z przełomu XVI i XVII wieku, znajdująca się nad rzeką Troją.      Także w Nasiedlu znajduje się zespół pałacowy z I poł. XVIII w., w skład którego wchodzą: barokowy pałac z dekoracją w stylu regencji; park z XVIII wieku i budynki gospodarcze.      W czasie II wojny światowej Kietrz, jak większość miast, miasteczek i wsi został zniszczony. Po wojnie do zniszczonego i spalonego miasta zaczęli napływać nowi mieszkańcy (ludność pochodzenia niemieckiego została wcześniej wysiedlona), głównie z południowo-wschodniej Polski i wysiedlona ludność ze wschodnich terenów II Rzeczypospolitej. Zaczęło się odgruzowywanie Kietrza i przywracanie go do życia.